อีกสองอาทิตย์

จากไดหน้าที่แล้ว...ผ่านไปอีกสองอาทิตย์ตามเคยกว่าจะได้อั๊พไดหน้าใหม่

เราควรจะเปลี่ยนเป็นมันอะรี่ตามที่พี่ต้นบอกจริงๆ..555

เนื่องจากมันนานแล้ว เราก็ใช้วิธีเดิม ทวิตเตอร์ที่รัก...ขอเวลาค้นสักครู่....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อะเจอและ...

ไม่ได้อั๊พนานแล้วก็อย่างงี้แหละ...(แก้ตัวๆ)

 

วันที่ 12 ควิช Coaggulation

ทำได้มั่งไม่ได้มั่งไปตามเรื่องตามราว

เป็นเหตุการณ์ปกติ...

 

วันที่ 13 สอบพาราไซด์(ชื่อดูดีเนอะ....อย่าให้แปล)

ก็เหมือนข้อข้างบน ทำได้มั่งไม่ได้มั่งตามเรื่องตามราว

พอสอบ Specimen ก็หาไม่ค่อยเจออีกตามเคย...เห้อออออออออออออออออ

 

14 มีงานพรีเซ้นท์ Infection Disease

เพื่อนนัดเช้าตรู่....ไปไม่ทันหรอก...

ไองานนี่เป็นงานที่เหนื่อยมาก คนเยอะ งานแยะ งานกองสุมกันหลายงาน เหนื่อยโว้ยยย

ไปตัดผมมาแล้วด้วย

กลายเป็นสาวผมสั้นและนะ..หึหึ

 

15 งานงอกงานเยอะ นั่งทำงานเยอะแยะมากมาย

แต่จำไม่ได้แล้วหล่ะว่ามีงานวิชาอะไรบ้าง เพราะมันเยอะแยะเต็มไปหมด

 

16 วันเสาร์ รู้สึกว่าจะอยู่บ้าน มีงานปีใหม่ที่วงแต่คุณเพื่อนที่เคารพไม่ไปกัน

แล้วชั้นจะไปทำไมนิ...

 

17 นั่งแกร่วอยู่บ้านด้วยความเซ็งมากมาย

ตอนแรกเพื่อนสมัยมัธยมนัดออกไปเจอกัน

สุดท้ายก็มายกเลิกซะอย่างงั้น

ไออ้วนนะดันไปนัดกับเพื่อนไว้แล้วว่าจะไปยิงธนู...

พินทุ์สุดาก็เซ็งเลยสิคะ

 

18 วันจันทร์ที่เราไม่ชอบ...เราก็ไปเรียนตามปกติ...ทำไงได้ใช่มะ

แล้วก็มีเรื่องปรี๊ดแตกเล็กน้อย ก็แค่คนที่เราคิดว่าเค้าเป็นเพื่อน

แต่สุดท้ายแล้วเรากลับรู้สึกว่า ตอนนั้นถ้าไม่รู้จักกันซะก็ดี

ไม่รู้ทำไมเวลาเป็นเพื่อนกันแล้วถึงต้องคอยพูดจาให้มันแรงๆกันเข้าไว้

ถ้าไม่ทำอย่างงั้นแปลว่าไม่รู้จักกันอย่างนั้นหร๋อ

ตัดปัญหาสุดท้ายเราก็ลบเค้าออกไปจากใน Facebook เบื่อที่จะอ่าน

อ้อแล้วรูปตัวเองเนี่ย ในอดีตกับปัจจุบันมันต่างกัน

แต่มันก็คือรู้ตัวเองไม่ใช่หร๋อ มาทำเป็นเดือดร้อนโวยวาย

จะบอกว่านั่นไม่ใช่ตัวเองหรือไง ประสาท

ตัวเองเกิดมาก็เข้ามหาวิทยาลัยเลยหรือไง

การศึกษาไม่ช่วยให้มีความคิดขึ้นเลยใช่มั้ย เบื่อออออออออ

 

19 จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตั้งแต่เช้า

นอนเช้าอ่านหนังสือสอบเป็นเรื่องปกติ

ไปสอบข้อเขียนอิมมูน...รู้สึกว่าทำได้มั่งไม่ได้มั่งเหมือนเดิม

เห้ออออออออออออออ

อาจารย์เบี้ยวนัด อารมณ์เสียมากกกกกกกกกกก

ตอนเย็นรีบกลับบ้านมากมาย

มานั่งดูน้องๆออก Channel[V]

น้องๆน่ารักมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

นี่ขนาดดูผ่านทีวีนะเนี่ย

หลังจากนั่งอิจฉาอีตาพิธีกรสองคนนั่นที่น้องๆเอาแป้งลูบหน้า

(อยากโดดเตะจริงๆ อิจฉาเว้ยยยยยยย)

ก็กินข้าวและย้ายมาปักหลักหน้าวิทยุ

รอน้องๆสัมภาษณ์ออก SEED FM

ความเห้นส่วนตัวเราว่าคลื่นนี้สัมภาษณ์ดีมากเลยนะ

คือเราชอบคำถามของเค้าอะ...

 

20 วันนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น...จิตใจจดจ่ออยู่กับตอนเย็นโอนลี่เลยอะ

จริงๆเรียนเสร็จตั้งแต่เที่ยงวัน

กะจะไปตั้งแต่เที่ยงวันแต่ทำไม่ได้

อาจารย์วิชานึงนัดตอนบ่ายโมง

อีกวิชานัดตอนบ่ายสอง

บ่ายสองย่องออกจากห้องที่ 1 ไปหาอาจารย์อีกคนที่อีกห้องหนึ่ง

แต่อาจารย์มาเลทมากกกกกกกก มาซะเกือบบ่ายสาม เซ็งมะหล่ะ

บอกว่าจะคุยแป๊ปเดียวๆ ล่อเข้าไปเกือบสี่โมงครึ่ง

พสด แทบคลั่ง

พออาจารย์ปล่อยปุ๊ปวิ่งออกจากห้อง

ทันใดนั้นเพื่อนก็บอกว่า อย่าเพิ่งไปขอประชุมก่อน

เราก็...ไม่ได้ไม่ทันแล้วววววววววววววววววววววววววววววว

วิ่งออกจากห้อง...ในใจก็คิดมันต้องเคืองกุแน่เลยหว่ะ

นั่งรถเมล์ไปอนุเสาวรีย์ด้วยใจระทึก

มีคนคอยโทรมาตามเป็นระยะๆ

ใจก็ยังห่วงทั้งงานและทั้งที่ไม่รู้ตัวเองจะไปถึงสยามทัน 6 โมงเย็นไหม

คนที่โทรมาตามก็ยังโทรมาเป็นระยะๆ

ในใจแอบอยากวีนนิดนึง...ประมาณว่ากุรีบให้เมิงสุดๆได้แค่นี้แหละ

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ที่ค้นมากคือกลัวรถติดตรงอนุเสาวรีย์เลยยอมลงจากรถที่หน้าโรงพยาบาลแล้วเดินเอา

ปรากฎว่ารถไม่ติด..เซ็งปะหล่ะ..เหนื่อยฟรีเลยตู

นะบอกว่าใจเย็นๆ ทำเท่าที่ทำได้นะ

เรานี่ทั้งเดินทั้งวิ่งไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

คนโทรตามก็ยังคงโทรมาตามยิกๆ น้องมาเร็วกว่านี้ได้ไหม

เราก็จะขึ้นรถไฟฟ้าแล้วค่ะ...(คือรถไฟฟ้าเนี่ยเร็วที่สุดในทุกการเดินทางแล้วหล่ะ)

ไปถึงสยามอีกสิบนาทีหกโมง

กลัวไปรับบัตรไม่ทันเลยเข้าไปรับเลยโดยที่ไม่ได้โทรบอกพี่เค้าว่าถึงแล้ว

วิ่งไปจับฉลากเลย เพราะกลัวไม่ทันแล้วเค้าจะเปิดรอบสองก่อน

ใครเห้นสภาพตอนนั้นจะรู้สึกว่ายัยนี่เพิ้งมากๆ หัวฟูหน้ามัน เหงื่อไหล และหอบของอะไรเยอะแยะ

ปรากฎว่า 9 ใบได้สิทธิมีตแค่ใบเดียว

รู้สึกผิดมากมาย ก็เลยโทรหาพี่คนนั้น

และนะก็มาถึงพอดี...ก็เลยบอกเค้าไปว่าจับมาแล้วได้ใบเดียว

เค้าทำหน้าอารมณ์เสียใส่มากๆ คือก็เข้าใจนะว่าเค้าผิดหวัง

เพราะเค้าคงอยากจับเอง แต่ตอนนั้นนี่คือเราก็สองอารมณ์เหมือนกัน

คือชั้นเหนื่อย ชั้นรีบ และชั้นก็เซ็งตัวเองเหมือนกันที่จับได้แค่ใบเดียว

ตอนนั้นหันไปคุยกับนะว่า เอาให้เค้าไปเลยไหม เราไม่เข้ามีทก็ได้นะ

นะบอกว่าไม่ต้อง เก็บไว้เองเถอะ ไม่เป็นไรหรอก

เราก็แบบ...เอาไปเลยก็ได้นะ...

นะบอกไม่ต้องๆ

เสร็จสุดท้ายเราก็เดินวนจับอีกสองรอบ ได้บัตรมีทมาอีกใบ...

ก็เข้ากับนะสองคน...ตอนนั้นก้คิดแค่นั้น

ตอนหลังถึงมาคิดว่าตอนนั้นน่าจะจับอีกเผื่อพี่เค้าด้วยนะ...

ว่าแล้วก็รู้สึกผิดมาจนถึงตอนนี้

นะบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว สุดท้ายพี่เค้าก็ได้มีท ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว

แต่มันก็ยังกังวลอยู่ดี

พอจบงานแถลงข่าว..ก็ไปหาอะไรกินกับพลอย แนน แอ๊ป

สั่งเสร็จยังไม่ทันได้กินเลย

พี่ศยามลก็บอกว่าเค้าเรียกให้รวมตัวกัน

เราก็แบบ...เอ่อ...ก็รีบไป ปรากฎก็ต้องไปรออยู่ดี

สรุปก็สตาร์บัคช่วยชีวิต...กินโกโก้ไปแก้วกับคีชแฮมไข่...

แล้วก็ไปรอขึ้นมีทกับพี่ศยามลอีกคน

ระหว่างนั้นก็ยืนตื่นเต้นกันอยู่...

จะพูดอะไรกับน้องดีนะ...ไม่ได้คิดว่าจะได้เข้ามีทมาก่อนเลยอ๊างงงงงงงง

ก็ยืนตื่นเต้นอยู่เค้าก็พาขึ้นไปชั้นบนของสยามดิส

ก็พาเข้าห้องมีท ยืนหน้าสุดเลย...ตื่นเต้นมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

แล้วเค้าก็บอกว่าเนี่ยใครมีอะไรจะให้น้องก็ให้ฝากเอาไว้ได้เลยนะ

ณ จุดๆนั้น ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยเว้ยเฮ้ย...

อ๊ากกกกกกกกไม่มีของให้น้องอ่าาาาาาาา อ๊ากๆๆๆๆๆๆ

ระหว่างั้นเค้าก็อธิบายว่าเดี๋ยวน้องๆจะเข้ามานะก็ให้เดินจับมือน้องๆทีละคนนะ

แล้วก็อย่าทำอะไรน้องๆนะ...ประมาณนั้นก็ฮาๆกันไป

เสร็จเค้าก็พาน้องๆเดินเข้ามา น้องๆใส่ชุดไทย น่ารักมากๆ

ยืนกรี๊ดๆอยู่ ในห้องก็มีแต่เสียงฮือฮา กรี๊ดกร๊าดโวยวายเสียงดังลั่นเลยทีเดียว

ณ จุดๆนั้น พสด ยืนยิ้มไม่หุบเลย...55555

เสร็จเค้าก็ให้เดินไปจับมือน้องๆ

เริ่มที่น้องชินามิก่อน..ก็บอกน้องว่า Arigatougosaimasu

แต่แบบว่าพูดเร็วและรัวมาก..จนน้องแบบ..ฮะ...

เราก็แบบ..เอ่อ..ช่างมันเหอะนะ...ก็ยิ้มๆให้น้องแล้วก็เดินมาหาน้องยูซึ่งเป็นคนถัดไป

น้องยูสูงมากกกกกกกกกกกกก

เนื่องจากเราเตี้ยมาก จึงทำให้แทบเงยหน้าเก้าสิบองศากับน้องเค้าเลยทีเดียว

ก็บอกน้องยูเหมือนกับที่บอกน้องชิ..แต่ว่าน้องเค้ารู้เรื่องด้วยหล่ะ..

เค้าก็แบบ ขอบคุณค่ะ จังหว่ะนั้น...น้องยูมือนิ่มมากกกกกกกกกก

กรี๊ดดดดดดด(นี่ชั้นกำลังหลงผู้หญิงหรือนี่)

คนสุดท้ายกัปตันที่รักของเรา

เนื่องด้วยความสูงพอกันเลย...สบตาน้องปิ๊งๆ...

(เห้ย..ชั้นตั้งใจจะพูดอะไรกับน้องวะ..เห้ยๆๆๆๆๆๆ)

ยืนสงบนิ่งสักครู่ก็บอกน้องว่า Sakichan daisuki

น้องทำหน้าตกใจซึ่งน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ

ร้องอ๊ะ...แล้วก็แบบ Arigatougosaimasu

แล้วเราก็ลอยละล่องออกจากห้องมีทไป

อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

มีความสุข...

ณ จุดๆนั้น ภาษาญี่ปุ่นที่ร่ำเรียนมาหลายคอร์สได้ถูกใช้อย่างคุ้มค่าแล้ววววว

ณ จุดๆนั้นถือว่าคุ้มค่าแล้วที่หนีเพื่อนมางานนี้..5555

พร่ำเพ้ออออออออออ

21  กลับไปเรียนตามปกติ งานงอกตามปกติ แต่ที่ดีคือ

Infection disease จบคอร์สแล้ว...ดีใจอย่างสุดซึ้ง

วิชาอะไรก็ไม่รู้เหนื่อบเป็นบ้าเลยยยยยยยยยย

หลังจากนั้นก็เริ่มอยากได้แท่งไฟของน้องๆอย่างตะหงิดๆ

หาเพื่อนร่วมอุดมการณ์

 

22 วันศุกร์ พรีเซ้นต์งานเรื่องโรคเลือด...ที่ไม่ได้ทำสไลด์เลย..555

ก็พูดๆไป....

เสร็จก็ไปรวมกับเพื่อนๆรอไปเจออาจารย์ที่ศิริราชตามที่อาจารย์นัดไว้

แต่ก็เบี้ยวอีกตามเคย...

เกือบจะไปกันอยู่แล้วเชียว

สุดท้ายหลังจากคุยกับอาจารย์แบบว่าไม่ไหวแล้วนะ

อย่ามานัดเสาร์อาทิตย์ได้ไหมมมม(อันนี้คิดในใจ)

ไปเจรจากับอาจารย์เสร็จอาจารย์ก็เลยตกลงว่าจะเข้ามาดูงานให้ที่ศาลายาเวลาประมาณ 5 โมงกว่า

(ขณะนั้นเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง)

ก็เลยเดินไปลองคุยกับอาจารย์คนอื่นดูก่อน

ว่ามันควรจะไปในทิศทางไหน

ก็ลองมานั่งๆทำกันสักพัก เวลา 6 โมงอาจารย์ก็มาถึง...(กรุณาย้อนกลับไปดูเวลานัด)

ก็บอกอาจารย์ว่าลงมาที่ห้องคอมดีไหมค่ะ..เราจะได้ทำงานไปได้ด้วย

สรุปเค้าก็สั่งให้เราไปหาเค้าที่ห้องทำงานอยู่ดี

อื่ม....

ก็คุยๆสักพัก ทุ่มนึง ทุ่มกว่าด้วย

ก็ลงมาทำงานต่อกันข้างล่าง แต่แบบว่าก็แอบเกรงใจป๊านิดนึงมารอนานแล้วเลยขอกลับก่อน

 

23 อยากได้มือถือใหม่ ชวนนะไปเดินดูทั่วสยาม...ดูเฉยๆหน่ะตังไม่มี

เสร็จกลับบ้านก็มาสครีมเรื่องแท่งไฟต่อ

แอบมีลับลมคมในกับเอ็มมี่สองคนแต่สุดท้ายก็ดันให้เรื่องมันเป็นจริงขึ้นมาได้

แอบมีลับลมคมในกันอีกหน่อยเพื่อบางสิ่งที่เอ็มมี่อยากให้ดูด้วย..555

ขอขอบพระคุณเอ็มมี่ไว้ ณ ที่นี้(ถ้าเอ็มมี่มาเห็นนะ)

ณ จุดๆนั้น ตื่นเต้นมากๆ กลัวความแตก...555

คือ ณ จุดตรงนั้นเรากลัวเค้าจะรู้ว่าเราเป็นใครด้วยแหละ

มันเข้าใกล้กับคนที่เรได้กล่าวถึงในข้างต้นมากๆอะ

ตอนแรกก็คิดว่าคงไม่วนเวียนมาพบกันหรอก

แต่นี่ก็เฉียดมากมายอะ..ทำตัวไม่ถูก..เหอะๆๆ

เครียดเลย...แต่ก็ผ่านไปด้วยดี โดยที่ไม่รู้ว่าเค้ารู้หรือไม่อะนะ

 

24 จำใจตื่นขึ้นมาดู Stawberry Chessecake เพื่อน้องๆเลยนะนิ

แต่สุดท้ายก็ไม่มี...เซ็งเป็ด

 

25 ไปดูงานที่โรงพยาบาลเจตนิน

ไปแต่เช้ากะว่าสายแน่ๆ

เพราะในตารางเขียนว่าเริ่ม 9 โมง

แปดโมงกว่านั่งอยู่บนรถป๊ากำลังจะไปรถไฟฟ้า

เพื่อนโทรมาบอกว่ารถเพิ่งออกจากม. เอ๊อะ

ก็ไปถึงก็นั่งรอหาอะไรกินในแมค

เพื่อนโทรมาบอกตอนเกือบ 10 โมงว่า เค้าจะไปฟังแลคเชอร์ที่โรงพยาบาลตำรวจก่อนอะเธอว์

แง่มม

สามสาวที่อยู่ที่แมคก็เลยเดินไปโรงพยาบาลตำรวจกัน

ไปถึงก่อนเพิ่นมาถึงหลายนาทีอยู่

ก็ฟังแลคเชอร์ สนุกดี...

อาจารย์ที่แลคเชอร์ให้ฟังเล่าว่าเค้าเจอเคสแปลกๆเยอะ

บางคู่คือ ไม่เคยมีอะไรกันเลย แต่อยากมีลูกเลยมาปรึกษา

(ฮาครืนกันทั้งห้องประชุม)

บางคู่ก็ผู้หญิงกลัวการมีเพศสัมพันธ์ แต่อยากมีลูก(แป่วๆๆๆ)

ก็เลยมาให้ช่วย..แต่พอจะให้ขึ้นตรวจภายในก็ไม่กล้า...เปลี่ยนใจไปก็เยอะ

ปัญหาอื่นๆก็เช่นบางคนเรียนสูงไป...

และมีเพศสัมพันธ์เพียงเพื่อให้มีลูกเท่านั้นซึ่งไม่ถูก

เพราะโอกาสที่จะติดมันน้อยมากไง..ยิ่งอายุเยอะแล้วด้วย

อาจารย์บอกว่า คนมาหาช้าเกินไป อายุเยอะแล้วโอกาสจะสำเร็จก็เลยยาก

เราก็คิดในใจ อ่าวถ้าอายุไม่เยอะแล้วเราจะรู้ได้ไงว่าเรามีปัญหาวะ เราก็คิดว่าเราไม่มีปัญหาอะดิ๊

55555555

เสร็จแล้วก็ไปกินข้าว แล้วก็ไปโรงพยาบาลเจตนินกัน

ก็ไปนั่งฟัง...ของว่างอร่อยดี

แล้วก็เดินดู...เด็กๆน่ารักอะ...ดูแล้วอยากมีลูก...(ก่อนอื่นต้องหาคนมาแต่งด้วยก่อน)

เค้าบอกว่าปัจจัยหลังที่ทำให้คนมีลูกยากคืออายุ

ผู้หญิงถ้าเริ่มขึ้น 30 ก็จะเริ่มประสบปัญหากันแล้ว

ดังนั้นให้รีบๆแต่งงานแล้วมีลูกซะ..55555(อันนี้สรุปเอาเอง)

หรือไม่ก็มาเก็บไข่ไว้ก่อน...(ไม่เอาอะเจ็บตัวตายเลย)

แล้วก็มีเรื่องสเตมเซลล์ ถ้ามีตังก็ว่าจะมาทำเก็บไว้เหมือนกันนะเนี่ย...กลัว

เผื่อในอนาคตเป็นโรคอะไรก็ไม่รู้...

พอเดินทัวร์โรงพยาบาลครบแล้ว

ก็ไปเอสพลานาด ซื้อทาโกยากิ...

แล้วนะก็มารับ กลับบ้าน

 

26 ไปสอบแลป...รู้สึกตัวเองโชคดีมากที่ Negative ทุกอัน ไม่ต้องทำต่อ..555

เสร็จก็ไปรอแนตตี้..แล้วก็ไปหาเมทๆที่เซ็นปิ่น

กินกันสนุกนานมาก

แล้วก็กลับมารอน้าที่คณะ

 

27 เริ่มเกิดอาการ...รู้สึกตัวเองเหนื่อยมาก...ไม่มีแรงเลย

พอเที่ยงเสร็จกินข้าวเพื่อนนัดคุยกับอาจารย์ต่อ รู้สึกจะเป็นลมเลยขอเพื่อนว่ากลับก่อนนะรู้สึกไม่ดีเลย

พอกลับบ้านก็ได้เรื่องเลย ท้องเสีย

ถ่ายไปเยอะมากกกกกกกกก ปวดท้องตลอดเวลา

หนังสืออ่านไม่ไหวหลับอย่างเดียวเลย

โทรบอกแม่...แม่บอกให้กินข้าวต้มนะลูก

เราก็อยากกินโจ๊กไง

แล้วดันใส่ผักอีก..ลืมไป...

คืนนั้นวิ่งเข้าห้องน้ำบ่อยมาก...

 

28 เช้าแม่เลยโทรมาถามว่าเป้นไงบ้าง

ก็บอกว่าถ่ายไปเป็นสิบแล้วยังไม่หยุดเลย...

แม่ก็บอกให้น้าพาไปหาหมอ...

เพื่อนโทรมาบอกว่าบ่ายมีแลป...พสด ก็บอกว่าจะไป

สุดท้ายก็ไม่ได้ไป..ไปไม่ไหวอะ

ก็ไปหาหมอ...ได้ยามากิน

หยุดถ่ายราวมีเวทย์มนต์

แต่ยังปวดท้องตะหงิดๆ...กินข้าวต้มทั้งวัน

เอิ้ลโทรมาร้องไห้ ปรึกษาเรื่องผู้ชายคนนึง(แฟนมันนั่นแหละ)

จริงๆก็เล่าแล้วตั้งแต่วันที่ไปนัดเจอเมทๆกัน

แต่ก็ไม่คิดว่าเค้าจะเชื่อเราหรอกนะเพราะตอนแรกแลดูเหมือนอยากทำอีกทางมากกว่า

แต่ก็ดีใจที่เค้าตัดสินใจแบบนี้อะนะ

ผู้ชายเค้ารักไม่จริงก็ทิ้งๆไปเหอะ..เธอยังเจอคนอื่นได้อีกเยอะแยะอะเมทจ๋า

อีกอย่างสักวันเค้าจะคิดได้เองว่าเค้าตัดสินใจผิด.....

อ่านหนังสือถึงดึกดื่น...เอาแรงมากจากไหนวะ

แล้วก็ไปสอบวันที่ 29

 

29 ไปสอบ Coaggulation

คิดว่าทำไม่ค่อยได้ ทำแทบไม่ทันด้วยเพราะอ่านหนังสือรวดเดียวจบ

บ่ายสอบแลปครึ่งแรกผ่านไปด้วยดีมาก

ครึ่งหลังนี่คือทำสไลด์แตก สติก็แตกไปด้วย

นับ plt เท่าไหร่ก็ไม่ใกล้เคียงเลย..เซ็งตัวเองมากๆ

อาจารย์ยังแปลกใจ เพราะปกตินับในห้องนี่คือแป๊ะมากอะ...

เพราะอะไรรรรรรรรรรรรร

สุดท้ายก็ผ่านพ้นมาได้ แทบแย่

(อาจารย์บอกว่าแต่ยังห่างอีกเยอะนะเธอว์)

อาจารย์นัดคุยตอนเย็น แต่ป๊ารีบกลับเราก็แอบย่องออกมาก่อน 555

รถติดได้โล่มากๆอะค่ะ

 

30 นะมาหา...กินๆนอนๆเล่นเกมส์ก็หมดวันแล้ว

ตกดึกดู Asien club อื่ม...ซับแปลผิดนะเธอว์...

ชินามิกลายเป็นมาสะไปได้ยังไงงงงงงงงงง

 

31 นะไม่ว่าง พสด แกร่วอยู่บ้านทั้งวัน...

นะโทรมาลากตอนเช้า ให้มาดูสตอเบอร์รี่ชีสเค้ก

น้องๆออก...เด้งมาแทบแย่...

เสร็จก็ย้ายถิ่นฐานไปดู Wake Club ต่อ

น้องๆน่ารัก...อิจฉาอีตาเวฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

และค้นพบว่าถุงขนมชั้นหายไปไหนนิ

ซื้อโคอาล่ามาชกับช็อคโกแลตไว้ หายไปไหนก็ไม่รู้

หายไปอย่างไร้ร่องรอยจริงๆอะ...

 

1 ไปเรียนตามปกติ...

ตอนบ่ายเรียนไปได้นิดหน่อย...หลับ

เลยหนีออกมาทำงานดีกว่า..555

นั่งทำงานอยู่ใต้คณะถึงเกือบหกโมงได้มั้ง

เพื่อนเอาของแต๊งค์ที่น้องให้มามาให้

กลับบ้านและดูแล้วแบบ..บางชิ้นก็โออะนะ

แต่บางชิ้นก็...พี่โตแล้วนะคะน้อง...

ให้มาอย่างงี้พี่ไปไม่ถูกเลย

เป็นบทเรียนว่าจะให้อะไรใครกรุณาดูอายุและความเหมาะสมด้วยยยยยยย

 

2 เช้าเรียนวิชาอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ให้ออกชุมชน และโดนคณบดีเทศเข้าให้

แง่มมมมมมมม อารมณ์เสีย แก่แล้วก็ช่วยเข้าใจเด็กบ้างอะไรบ้าง

บ่ายพรีเซ้นท์งาน Reserch ก็ดี อาทิตย์หน้าสอบ...อ๊ากกกกกกกก

เย็นอยู่ทำงานนิดหน่อยที่จะพรีเซนต์วันพุธ

 

3 วันพุธ...พรีเซ้นต์พาราไซด์ หงุดหงิดมากที่ร้านถ่ายเอกสารบังอาจถ่ายเก็บไว้โดยไม่บอกก่อน

พอเพื่อนมีชีทเลยไม่ค่อยสนใจฟังเลยอ่า..เซ็งเว้ยยยยยยย

บ่ายกลับบ้าน...นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน

 

4 เมื่อวานเรียน Food Micro

ค้นพบแล้ววิชาที่เรียนแล้วมีความสุขมากกกกกกก

เรื่องของกินเนี่ย...หุหุหุ

ได้ทำโยเกิร์ต(เหมือนของกินบังคับเลยเนอะ)

ทำแหนม แล้วก็ทำข้าวหมากด้วย

สนุกสนาน....

บ่ายเรียนต่อ แล้วก็มีสรุปแลปคราวที่แล้ว(ที่เราไม่ได้เข้าอะ)

แล้วก็กลับบ้านลั้ลลลาาาาา

อ้อเรื่องนึงที่ไม่ชอบคือ ยัยพี่คนนั้น

โอเคคุณมีอิสระที่จะคิดที่จะพูด แต่มันควรจะมีลิมิตบ้าง

รู้จักกาลเทศะบ้าง และรู้จักเด็กหรือผู้ใหญ่บ้าง

น่ารำคาญที่สุด

พูดไม่ได้ผ่านการคิดเลยว่าควรจะพูดไหม

เรื่องค่ายก็เหมือนกันคุณไม่ได้เป็นทีมงานทำคุณไม่ควรวิจารย์เพื่อนซะเสียหายแบบนี้

เงียบๆไปซะก็ไม่มีใครว่า....แม่มมมมมมมมม

ขนาดนั้นไม่ได้ไปค่าย ไม่ได้ทำ ฟังแล้วยังโกรธเลย...

อารมณ์เสียที่สุด ทำไงกับคนแบบนี้ดีวะ

 

อาจารย์ประกาศผลคนตก Coag ไม่ตกโว้ยดีใจมากกกกกกกกกกกกกกก

รู้สึกดีที่ไม่ต้องไปซ่อม..555

 

วันนี้ อยู่บ้านทั้งวันถ้าไม่ติดว่าพี่นัดเย็นนี้ตอน 6 โมง นี่กลับบ้านไปตั้งกะเมื่อวานแล้ว

นี่ก็รออยู่...เมื่อคืนโทรไปปิดเครื่อง

โทรหาน้องๆบอกว่ายังติดต่อพี่เค้าไม่ได้เหมือนกันแต่ว่าคิดว่าน่จะยังคอนเฟิร์มอยู่

รอ............

วันนี้ไปก่อนนะคะ...เจอกันใหม่โอกาสหน้า

P r e t t y B l u e ~ * *
05 ก.พ. 2010 เวลา 16:11 น.
1158 days ago

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่